"Και να ναι η ωρα 6πμ και εσυ στο μπαλκονι να βλεπεις οτι αλλη μια μερα ξημερωνει και να μην ξερεις γιατι πρεπει να σκεφτεσαι καποια ατομα και καταστασεις τοσο πολυ, αφου χθες το βραδυ τα εβαλες για υπνο."

(via sunshinealwaysshines)

"Ειναι και καποια βραδια που κοιμομαστε με το ζορι μηπως ξυπνησουμε το πρωι και εχει στειλει μηνυμα."

(via staroulini)

Το μπουφάν σου.

sofia-str:

Γούσταρα όλες εκείνες τις φορές που βγήκαμε το βράδυ και είχε κρύο. Γούσταρα τρελά να σου λέω πως κρυώνω για να μου δώσεις το μπουφάν σου,για να χαθώ στο άρωμα σου και να αφήσω μια γεύση από το δικό μου έτσι ώστε όταν το φοράς να ξέρω πως με θυμίζει και πως με σκέφτεσαι,έστω και καταλαθος.

"Ειναι κι αυτοι οι αντρες που μας λενε οτι ειμαστε πιο ομορφες αβαφες.. Ενταξει, δεν τους πιστευουμε.. Αλλα τους αγαπαμε λιγο παραπανω"

(via annahimech)

"Ξέρω πως δεν ειμαι κοπέλα για σχέση.. Ούτε κοπέλα της μιας βραδιάς ειμαι.. Το ξέρω.. Η ιδέα και μόνο με αηδιάζει.. Ειμαι ομως η κοπέλα που βγαίνει και μιλάει και χαμογελάει και κοιτάει και θα δώσει τον αριθμό της στον ωραίο τύπο που την πολιορκει και θα βγει μαζι του μια φορά, χωρίς να κανει τίποτα.. Μόνο να παίξει, να του κρατησει το χέρι και να του πει καληνύχτα στα σκαλιά της πόρτας της.. Και αυτός να περιμένει ένα μήνυμα και για εκείνη να μην ειναι κανένας αρκετός.. Και να νιώθει κενή που κανένας δεν την ολοκληρώνει.. Αυτή η κοπέλα ειμαι.. Η κοπέλα του μισού, μισά όνειρα, μισές αγάπες, μισές υποσχέσεις.. Οι άλλοι δίπλα της ονειρεύονται το μέλλον τους μαζι κι αυτή κοιτά το κενό.. Ειμαι η κοπέλα που ψάχνει κάποιον να την ολοκληρώσει, αλλα ξέρει και πως μονη της ολόκληρη ειναι.. Ολόκληρη ειναι και οταν νιώθει μισή κανει και τους άλλους να ζουν μισά.. Να γεμίζουν όνειρα που ποτε δεν θα γίνουν πραγματικότητα.. Η κοπέλα που αναρωτιέται ποτε θα βρεθεί κάποιος να την κανει να ονειρευτεί κι αυτή.. Ξέρω πως δεν ειμαι κοπέλα για σχέση.. Ούτε κοπέλα της μιας βραδιάς ειμαι.. Το ξέρω.. Εσυ ομως αν δεν ξέρεις ποια ειμαι μείνε μακριά.. Γιατι θα χαθείς στο μισό μου.. Τέτοια κοπέλα ειμαι"

(via annahimech)

"Όσο περισσότερο αγαπάς κάποιον, τόσο πιο δύσκολο είναι να γράψεις για αυτόν. Άνθρωποι που αξίζουν ολόκληρα βιβλία γραμμένα, πως να χωρέσουν σε πέντε παραγράφους;"

(via annahimech)

"Τέσσερις παρά κι εκείνος σε έχει στριμώξει στην αγκαλιά του. Ξέρεις πως είναι να αισθάνεσαι στριμωγμένος, σωστά;
Να μην έχεις χώρο να αναπνεύσεις, να πιέζεσαι, να πνίγεσαι, να κρατάς τα δάκρυα σου, να μη σε προδώσουν, σφίγγοντας τα δόντια.
Αυτό το βάρος στη καρδιά, αυτό το στρίμωγμα.
Να σε κοιτάει εκείνος στα μάτια κι εσυ να καρφώνεις με το βλέμμα σου το κενό. Να οδηγάει και να σου κρατάει το χέρι κι εσύ να χαζεύεις έξω από το παράθυρο. Να σου μιλάει κι εσύ να χάνεσαι στο περιθώριο, κουνώντας το κεφάλι. Να γελάς στα αστεία του χωρίς να τα έχεις απολαύσει. Όχι γιατί δεν είναι ωραία ή γιατί δεν τα ερμηνεύει κατάλληλα, αλλά γιατί φαντάζεσαι πως θα ήταν να σου τα λέει κάποιος άλλος.
Αυτός που όταν σε αγκάλιαζε στις τέσσερις παρά δεν σε στρίμωχνε, αυτός που σε έχωνε στην αγκαλιά του και δεν ήθελες να φύγεις. “Μια αγκαλιά άνθρωπος είσαι” σου έλεγε και ήθελες να είσαι μια αγκαλιά άνθρωπος στη δική του και μόνο αγκαλιά. Και τώρα από όλα τα χέρια που τυλίγουν το κορμί σου περιμένεις να ακούσεις “μια αγκαλιά άνθρωπος”. Αυτός που σκέφτεσαι όταν χαζεύεις από το παράθυρο, αυτός που όταν σου κρατούσε το χέρι στο αυτοκίνητο τον κοίταζες στα μάτια, που δεν κοιτάζες τους δρόμους και τα φανάρια, που “όλα τα αυτοκίνητα ίδια μου μοιάζουν” εκτός από το δικό σας. Το δικό του πλέον. Αυτό το ξεχωρίζεις, σε στιγματίζει κάθε φορά που κοιτάς απο το παράθυρο, αυτό ψάχνεις. Αυτός που σε κοίταγε στα μάτια και χανόσουν, αυτός που ακόμα και με τα αποτυχημένα αστεία του σε έκανε μα γελάς, επειδή τα έλεγε εκείνος.
Παντού αυτός, σε κάθε κενή σκέψη, σε κάθε ευκαιρία που βρίσκει το μυαλό να ξεκουραστεί χώνεται εκείνος. Το έμαθες όμως πλέον και στoιβάζεις σκέψεις και προβληματισμούς στο κεφάλι σου για να μη τον σκέφτεσαι. Άτιμο όμως το μυαλό, παίζει πονηρά, το έχει μάθει το παιχνίδι και στις τέσσερις παρά, στριμωγμένη σε μια άβολη αγκαλιά, τη στιγμή που θα κλείσεις τα μάτια σου, θα τον δεις μπροστά σου."

(via annahimech)

"

Είναι τόσες οι σκέψεις κάποιες φορές.
Λες θα γράψω, θα ζωγραφίσω, θα πάρω τη κολλητή μου τηλέφωνο, θα βγω να τα πιω. Πρέπει να αδειάσω το κεφάλι μου, πρέπει να τα βγάλω, θα σκάσω.

Και κάθεσαι μπροστά στον υπολογιστή, σε μια κενή σελίδα, πάνω από ένα τηλέφωνο, δίπλα σε ένα μπουκάλι βότκα και δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις. Το βλέμμα στο κενό. Αν αρχίσεις να γράφεις δεν θα υπάρξει καμία συνοχή, και τα χρώματα στη κενή σου σελίδα δεν θα τα παντρέψεις και όσο και αν σε αγαπάει θα νομίζεις οτί την κουράζεις μιλώντας της για ώρες και το μπουκάλι με τη βότκα θα τελειώνει αλλά ακόμα όλα μέσα σου θα είναι, τίποτα δεν θα έχει ξεράσει το κεφάλι σου.

Κάποιες φορές είναι τόσες οι σκέψεις.
Είναι τόσες πολλές που όταν σε ρωτάνε τι έχεις, απαντάς πως δεν έχεις τίποτα γιατί δεν ξέρεις τι να μοιραστείς. Και είναι τόσα πολλά που σε πνίγουν, που κυριολεκτικά σε πνίγουν. Και δεν μιλάς ποτέ. Ησυχία. Χάος στο κεφάλι σου, πόλεμος. Μιλιά από το στόμα σου.

"Τι έχεις;"
Δεν έχω τίποτα να πω, αλλά τα έχω όλα. Έχω τόσες σκέψεις που χάνομαι σε αυτές. Λαβύρινθος.

Βέβαια, όσο κουραστηκό κι αν είναι, όσο και αν σε εξαντλούν οι σκέψεις σου να ξέρεις “σκέφτομαι, άρα υπάρχω”

"

(via annahimech)

Και μετά .. ;

Ξέρεις πως πάει;
Μου πηρε δυόμιση μήνες για να καταφέρω να σε γνωρίσω.
Σχεδόν δύο μήνες ήμασταν μαζί.
Για δύο μήνες με έπερνες τηλέφωνα διάσπαρτα να δεις τι κάνω.
Μου μιλούσες οταν χρειαζόσουν κάτι.
Μετά τίποτα.
Μετά από ένα μήνα έφτασαν τα γενέθλιά μου και μου έστειλες για χρόνια πολλά.
Μετά από ένα μήνα έφτασαν τα γενέθλιά σου και σου έστειλα για χρόνια πολλά.

Μετά από πέντε μήνες με θυμήκες ξανά. Γέλασα όταν είδα το μήνυμα, πάντα προβλέψιμος ήσουν. Κατά βάθος το περίμενα. Με είχες πάρει ένα βράδυ με απόκρυψη, δεν το πρόλαβα. Με ξαναπήρες το επόμενο και ανάσαινες. Με ξαναπήρες και μετά από λίγο καιρό και μιλούσες μόνος σου.

Και τώρα ήρθε το μήνυμα, αυτό που περίμενα τόσο καιρό.. Αλλά ΤΩΡΑ δεν με ένοιαζε.

Για μια στιγμή μετά από αρκετές ώρες μου ήρθε να απαντήσω, είχα βρει τι θα έλεγα, είχα παίξει τη συζήτηση πολλές φορές στο μυαλό μου. Ύστερα σκέφτηκα τον τρόπο που μου μίλησες τη μέρα που χωρίσαμε και εκείνη τη μέρα που προσπάθησα να τα ξαναβρούμε, μια βδομάδα μετά.
Δεν άξιζε να στείλω, δεν ανήκεις στην ζωή μου πλέον, θα μείνεις στο παρελθόν, εκεί ανήκεις.

your-name-is-whatever-i-call-u:

malformalady:

Pink sand on Ellafonisi Beach, Crete, Greece. Pink sand is formed of tiny red organisms that grow on dead coral reefs and pieces of shells which fall to the ocean floor and are washed onto shore.
Photo credit: Jan-Erik Larsson

please. me. there. please.

your-name-is-whatever-i-call-u:

malformalady:

Pink sand on Ellafonisi Beach, Crete, Greece. Pink sand is formed of tiny red organisms that grow on dead coral reefs and pieces of shells which fall to the ocean floor and are washed onto shore.

Photo credit: Jan-Erik Larsson

please. me. there. please.

"That’s one of the great things about music. You can sing a song to 85,000 people and they’ll sing it back for 85,000 different reasons."

Dave Grohl  (via exoticwild)

(Source: psych-facts)