Κάπου διάβασα αυτό: "όταν στα μεθύσια σου δεν κλαις,δε φωνάζεις ονόματα, δεν αναζητάς παλιούς έρωτες είσαι μάλλον ευτυχισμένος”.

Και τότε μου ήρθαν στο μυαλό τα βράδια που μεθούσα και οι φίλοι μου μου λέγανε το επόμενο πρωί τι έκανα.

Τότε που το αγόρι μου μου είπε ότι του έλεγα “Εσύ δεν μ’αγαπάς, ενώ ο άλλος με αγαπούσε και μου το έδειχνε κάθε μέρα” και είχα νιώσει τόσο άσχημα. Φώναζα το όνομα σου όταν μεθούσε, πλάνταζα στο κλάμα και μιλούσα για ‘σενα. Έδιωχνα όλους τους άλλους, ήθελα μόνο εσένα, μα ήσουν τόσα χιλιόμετρα μακριά. Ήθελα να γυρίσω πίσω, μόνο αυτό.

Ακόμα θαυμάζω το αγόρι μου που ήταν κάθε φορά δίπλα μου και είναι ακόμα να μου λέει “ησύχασε”, να με πάει ως το σπίτι, να μου αλλάζει ρούχα και να με βάζει για ύπνο, κάθε μα κάθε φορά που μεθάω.

Παρ’ όλο που έχω περάσει τα μεθύσια μου ψάχνοντας εσένα, μπορώ να πω πως μάλλον είμαι ευτυχισμένη.

voltorbo:

why are bad people blessed with good bodies

(Source: acutealien)

});